De Vuurrever.

DE VUURREVER.

Van eenvoudige boerderij tot museumboerderij, dat is de geschiedenis van de Vuurrever. In 1989 stond de Vuurrever op de nominatie afgebroken te worden, dit trok de aandacht van de heer H.G. Schepers. Aangezien het toenmalige museum De Scheper al tijden met een steeds groter ruimtegebrek kampte, attendeerde dhr Schepers het gemeentebestuur op de mogelijkheid het boerderijtje te laten herbouwen in Eibergen en in te richten als museum.Als locatie stelde hij voor de aan de Hagen gelegen achtertuin van muziekschool de Triangel. Terwijl het gemeentebestuur de zaak in overweging had, verzekerde Herman Schepers zich van fondsen en vrijwilligershulp om de afbraak en herbouw financieel en praktisch te kunnen realiseren. Het Eibergse slopersbedrijf Penterman bood aan het afbreken gratis te verzorgen. Geholpen door een tiental vrijwilligers werd dit werk in drie weken geklaard. Alle materialen werden genummerd en opgeslagen, wachtend op herbouw in het centrum van Eibergen. Behalve over de herbouw van de Vuurrever werd beraadslaagd over het geschikt maken van het pand Grotestraat 41 als museum. Dit huis in de volksmond villa van tante Betsy genoemd, was in gebruik bij muziekschool de Triangel en de UVV.
Op 6 juli 1993 was het zover. De gemeenteraad van Eibergen stelde een bedrag beschikbaar voor een tweefasenplan. De gemeente Eibergen werd eigenaar van de collectie. Daarbij moet worden aangetekend, dat de Vuurrever onderdeel van de collectie uitmaakte. Begin 1994 kon de bouwcommissie worden geinstalleerd. April van dat jaar werd begonnen met het graafwerk. Daarna werd de fundering gelegd en de buitenmuren opgemetseld. Een bijzondere gebeurtenis was het met mankracht richten van de gebinten. Op 17 juni 1994 mocht Herman Schepers de eerste steen leggen. Op 8 juli werd het hoogste punt bereikt. Twee weken later vond het pannenhangen plaats. Dit werd volgens oud gebruik gevierd met het drinken van een borreltje en het eten van het pannenmaol. Nog voor de bouwvakvakantie was de boerderij glasdicht. In het najaar werden de binnenwanden gevlochten en met leem uitgevlakt. Daarna werden de vloeren gelegd.
Op 8 november 1994 herleefde een vrijwel vergeten plaatselijk gebruik. De vloer van de weefkamer werd ingesmeerd met een mengsel van waterverf, eikenbast en omhulsels van walnoten. Vervolgens zorgden de blote voeten van de uitgenodigde Eibergse gemeenteraadsleden ervoor, dat er prachtige patronen op de vloer verschenen. In 1995 werd de lemen vloer van de deel aangebracht en de keitjesvloer van het woongedeelte gelegd. Nadat er geschilderd en gekiwit (met een oude doek blauwsel op de witte muren aanbrengen) was, werd op 31 maart een tentoonstelling geopend, die gewijd was aan de oorlog en de bevrijding.